Αύγουστος του 1999, είμαι σε κρεβάτι εντατικής στο Ασκληπιείο της Βούλας... όλα γυρίζουν, δεν ξέρω αν θα ζήσω ή θα πεθάνω (δεν ξέρω αν ΘΕΛΩ να ζήσω ή να πεθάνω)... μου έφεραν discman να ακούω μουσική και με ρωτάει η αδελφή μου ποιο CD θέλω να μου φέρουν να ακούσω... χωρίς δεύτερη σκέψη, της λέω "τον Άγιο Φεβρουάριο". Άβυσσος... λογικό θα ήταν να ζητήσω funk, να ζητήσω Duran Duran, το Σταυρό του Νότου, λαϊκά (τό'παμε αυτό!), οτιδήποτε θα ήταν πιο λογικό από τον Άγιο Φεβρουάριο του Δήμου Μούτση-δε λέω, συμπαθητικός δίσκος, αλλά δεν με είχε σημαδέψει ποτέ... πως λοιπόν στην πιο κρίσιμη στιγμή της ζωής μου ζητάω ΑΥΤΟ; Ακόμα το ψάχνω... πάντως την πρώτη πιθανή απάντηση την πήρα από τον άντρα της ζωής μου 3 χρόνια μετά: είχαμε γνωριστεί λίγες μέρες νωρίτερα, σε νοσοκομείο (how romantic) και του έλεγα την ιστορία... έτυχε εκείνο το διάστημα να διαβάζω τις Μάγισσες της Σμύρνης και να έχω πορωθεί: είχα βγάλει χάρτες και σχεδίαζα (με το μυαλό μου) ταξίδι στη Σμύρνη... ως Πόντιος και πιο έξυπνος από μένα (και κομματάκι "φεύγα", δεν το συζητάμε) αμέσως έκανε τον συνειρμό... η συνέχεια στο επόμενο (νυστάζω!) καληνύχτα:-)
Σήμερα έμαθα ότι ο άντρας μιας φίλης μου είναι στην εντατική του Ασκληπιείου... από τα πιο δύσκολα πράγματα στον κόσμο είναι να έχεις μέσα στην εντατική άνθρωπο δικό σου, και εσύ να είσαι απέξω (έμελλε να ζήσω και την εμπειρία της εντατικής ΕΞΩ από την πόρτα... ε, πολύ πιο εύκολο είναι το μέσα). Εύχομαι να τους πάνε όλα καλά...
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "The Lonely Planet" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
