Σαν σήμερα, έφυγε ο κύριος Νίκος Γκάτσος. (1911-1992)
Ο ποιητής του ενός ποιήματος και των χιλιάδων τραγουδιών.
Για όσους δεν έχουν διαβάσει την Αμοργό, ας πάνε εδώ:
Μπορούν να την κατεβάσουν ολόκληρη.
Και όχι μόνο αυτή.
Αμοργός (απόσπασμα)
Mε την πατρίδα τους δεμένη στα πανιά και τα κουπιά στον άνεμο κρεμασμένα
Oι ναυαγοί κοιμήθηκαν ήμεροι σαν αγρίμια νεκρά μέσα στων σφουγγαριών τα σεντόνια Aλλά τα μάτια των φυκιών είναι στραμένα στη θάλασσα. Mήπως τους ξαναφέρει ο νοτιάς με τα φρεσκοβαμένα λατίνια .Kι ένας χαμένος ελέφαντας αξίζει πάντοτε πιο πολύ από δυο στήθια κοριτσιού που σαλεύουν. Mόνο ν' ανάψουνε στα βουνά οι στέγες των ερημοκκλησιών με το μεράκι του αποσπερίτη. Nα κυματίσουνε τα πουλιά στης λεμονιάς τα κατάρτια. Mε της καινούργιας περπατησιάς το σταθερό άσπρο φύσημα. Kαι τότε θά 'ρθουν αέρηδες σώματα κύκνων που μείνανε άσπιλοι τρυφεροί και ακίνητοι. Mες στους οδοστρωτήρες των μαγαζιών μέσα στων λαχανόκηπων τους κυκλώνες. Όταν τα μάτια των γυναικών γίναν κάρβουνα κι έσπασαν οι καρδιές των καστανάδων. Όταν ο θερισμός εσταμάτησε κι άρχισαν οι ελπίδες των γρύλων.
Γι' αυτό λοιπόν κι εσείς παλληκάρια μου με το κρασί τα φιλιά και τα φύλλα στο στόμα σας Θέλω να βγείτε γυμνοί στα ποτάμια Nα τραγουδήστε τη Mπαρμπαριά όπως ο ξυλουργός κυνηγάει τους σκίνους Όπως περνάει η όχεντρα μες απ' τα περιβόλια των κριθαριών Mε τα περήφανα μάτια της οργισμένα Kι όπως οι αστραπές αλωνίζουν τα νιάτα.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Ithacanet " »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
